Kopiec

Kopiec

Najstarszy zabytek miasta pochodzi z 1295 roku. Jest to usypany za czasów komesa Urbana kopiec, usytuowany na południowy zachód od starówki, w dolinie rzeki Mlecznej.

Ten sztuczny pagórek u podstawy zbliżony jest kształtem do czworoboku (34 X 32 m) o zaokrąglonych narożnikach i ściętym wierzchołku. Jego wysokość wynosi od 5 do 5,5 m. Na szczycie znajduje się murowana kapliczka św. Jana Nepomucena.

Do końca XIX wieku Kopiec był samodzielną gminą polityczną posiadającą własną pieczęć z kopcem w herbie. Przez historyków takie kopce określane są jako „gródki stożkowe".
Odgrywały one ogromną rolę w obronności kraju szczególnie w XIII wieku. Otoczone były fosą i palisadą, a na ich szczycie znajdowały się wieże mieszkalno-obronne. Z racji swej niedużej wielkości mieściły one tylko załogę, co podkreślało charakter militarny budowli.
Oprócz funkcji obronnych gródki pełniły także funkcję centrum administracji terenowej, jako siedziba kasztelana.

Poza źródłami historycznymi istnieje także wiele legend na temat kopca i jego funkcji. Niektóre mówią, że kopiec był miejscem sprawowania sądów i straceń, inne, że bieruński kopiec służył za miejsce sprawowania ofiar przez kapłanów pogańskich.

KopiecKopiecKopiec

do góry